[ad_1]

Jest aksjomatyczne, 偶e konsekwentnie dok艂adne decyzje kliniczne s膮 nieodwo艂alnie splecione ze zrozumieniem, 偶e podwichni臋cie nie jest przypadkowym, nieprzewidywalnym zdarzeniem biomechanicznym. Ale raczej stan neuropatologiczny, kt贸ry wykazuje wielop艂aszczyznowe, mierzalne objawy w uk艂adzie nerwowo-mi臋艣niowo-szkieletowym, kt贸re wyst臋puj膮 w wzorach tak przewidywalnych jak wz贸r matematyczny.

Zatem rola kr臋garza nie polega po prostu na mobilizacji zablokowanego stawu, jak niekt贸rzy b艂臋dnie sobie wyobra偶ali, ale na korygowaniu wzorc贸w neuropatologii czynno艣ciowej. W tym przypadku kr臋garz musi podj膮膰 starannie przemy艣lan膮 decyzj臋 podczas ka偶dej konsultacji z pacjentem, prowadz膮c dok艂adn膮 i wyczerpuj膮c膮 dokumentacj臋, aby u艂atwi膰 rozpoznanie powtarzaj膮cych si臋 wzorc贸w podwichni臋cia.

To, 偶e funkcjonalna neuropatologia towarzyszy chorobie i braku r贸wnowagi biologicznej, a wolno艣膰 od takiej neuropatologii jest konieczna, aby jednostka mog艂a czerpa膰 korzy艣ci z homeostazy, zawsze by艂a i zawsze b臋dzie podstawow膮 przes艂ank膮 filozoficzn膮, na kt贸rej opiera si臋 nauka i sztuka chiropraktyki ( Palmer 1910).

Nieustanne poszukiwanie specyfiki u ka偶dej osoby, kt贸re po skorygowaniu doprowadzi do wyeliminowania neuropatologii i przywr贸cenia homeostazy (Strang 1984), pozostaje oryginaln膮 franczyz膮 kr臋garza.

Kompleks podwichni臋cia opiera si臋 na precyzyjnych, przewidywalnych wzorcach neuropatologii, kinezjopatologii i wzorcu kompensacji (Lantz 1995). Ka偶dy z tych element贸w kompleksu podwichni臋cia musi by膰 obecny za ka偶dym razem i w ka偶dym przypadku, zanim nast膮pi precyzyjna chiropraktyczna regulacja kompleksu podwichni臋cia.

Nieod艂膮czne znaczenie powy偶szej regu艂y polega na tym, 偶e przewiduje ona specyficzn膮 diagnostyk臋 podwichni臋cia. Praca w ten spos贸b, a zw艂aszcza umo偶liwienie neuropatologii kierowania badaniami i diagnoz膮, zapewnia leczenie jednego kompleksu podwichni臋cia, a nie wielu kompensacji, kt贸re wykazuj膮 jedn膮, ale nie wszystkie w艂a艣ciwo艣ci wymagane do diagnozy podwichni臋cia.

Dodatkowo precyzyjne i przewidywalne wzorce pozwalaj膮 na przetestowanie i udowodnienie korekcji podwichni臋cia przed wdro偶eniem jakiejkolwiek opieki. Neuropatologia kompleksu podwichni臋cia polega na syntezie czterech mechanizm贸w neurofizjologicznych, kt贸re wyja艣niaj膮 wp艂yw neurologiczny podwichni臋cia na funkcje neurologiczne.

Mechanizm nr 1: Wp艂yw napi臋cia opony

G艂贸wne mechaniczne po艂膮czenia opony twardej znajduj膮 si臋 na czaszce, g贸rnym odcinku szyjnym kr臋gos艂upa i na po艂膮czeniu l臋d藕wiowo-krzy偶owym i obejmuj膮 po艂膮czenia z potylic膮, wi臋zad艂em 偶贸艂tawym, prostym ow艂osieniem g艂owy tylnym mniejszym, bezpo艣rednio z C2 i C3 oraz przez wi臋zad艂a Hoffmana i Trolarda do L5 i ko艣ci krzy偶owej (Snell 1992, Barbaix i in. 2000, Wadhwani i in. 2004).

Przep艂yw p艂ynu m贸zgowo-rdzeniowego zale偶y m.in. od w艂a艣ciwej funkcji kurczliwych opon m贸zgowo-rdzeniowych (Greitz 1993). Je艣li biomechaniczne po艂o偶enie opony twardej zostanie zmienione z powodu nieprawid艂owej kinezjologii, w贸wczas kurczliwa funkcja opon m贸zgowych zostaje upo艣ledzona, a tym samym przyczynia si臋 do zmiany przep艂ywu p艂ynu m贸zgowo-rdzeniowego, zmieniaj膮c ci艣nienie p艂ynu m贸zgowo-rdzeniowego i wp艂ywaj膮c na funkcj臋 wielu struktur o艣rodkowego uk艂adu nerwowego.

Kinezjopatologia powoduje zmian臋 kszta艂tu opony twardej i wi膮偶e si臋 ze zmian膮 ci艣nienia w p艂ynie m贸zgowo-rdzeniowym. Powoduje to nieprawid艂ow膮 funkcj臋 tworzenia siatkowatej, powoduj膮c przetwarzanie niew艂a艣ciwych sygna艂贸w neurologicznych, kt贸re docieraj膮 do kory m贸zgowej i musz膮 zosta膰 przetworzone w znacz膮cy wynik eferentny.

Kora m贸zgowa jest r贸wnie偶 kwestionowana przez zmian臋 ci艣nienia p艂ynu m贸zgowo-rdzeniowego, przez co nie jest ona w stanie odpowiednio syntetyzowa膰 informacji sensorycznych, co prowadzi do procesu zwanego dysaferentacj膮 (Seaman 1998, Knutson 1999).

Mechanizm nr 2: Szkodliwe wej艣cie mechanoreceptora z opony twardej

G艂贸wne unerwienie opony twardej zachodzi poprzez wolno reaguj膮ce w艂贸kna typu C i szybko reaguj膮ce w艂贸kna typu A, g艂贸wnie w miejscu po艂膮czenia szyjno-czaszkowego (Snell 1992). Ponadto opona twarda brzuszna jest silnie unerwiona przez splot nerwu oko艂onaczyniowego i wiele splot贸w oko艂onaczyniowych (Groen i wsp. 1988, Fricke i wsp. 2001).

Jak w przypadku ka偶dej wznosz膮cej si臋 informacji czuciowej, wst臋puj膮ca droga do przekazywania informacji nocyceptywnych przebiega g艂贸wnie przez przew贸d rdzeniowo-wzg贸rzowy. Ten przew贸d komunikuje si臋 bezpo艣rednio ze wzg贸rzem, ale tak偶e wysy艂a niekt贸re w艂贸kna przez formacj臋 siatkow膮. Uwa偶a si臋, 偶e w nocycepcj臋 bierze udzia艂 r贸wnie偶 przew贸d rdzeniowo-siateczkowy (Mense 2004).

Je艣li w wyniku nieprawid艂owej kinezjologii napi臋cie opony twardej wywo艂a kurczliwo艣膰 opon m贸zgowych (Greitz 1993), nast膮pi stymulacja nocyceptor贸w. Powoduje to szkodliwe bod藕ce z systemu opony twardej do o艣rodkowego uk艂adu nerwowego, tworz膮c rodzaj przeci膮偶enia sensorycznego. Informacje sensoryczne musz膮 by膰 odpowiednio przetwarzane przez formacj臋 siatkowat膮 i wzg贸rze, aby kora otrzymywa艂a odpowiednie informacje sensoryczne.

Brak odpowiedniego przetworzenia informacji sensorycznej na odpowiedni膮 informacj臋 eferentn膮 jest nazywany dysaferentacj膮.

Mechanizm nr 3: Szkodliwe wej艣cie mechanoreceptora ze staw贸w fasetowych

Stawy mi臋dzykr臋gowe s膮 unerwione przez r贸偶nego rodzaju zako艅czenia nerwowe. Zasadniczo rozpoznano typy I, II, III i IV (Mclain 1994, Mclain i Pickar 1998, Snell, 1992). Zako艅czenie nerwowe typu IV jest wolnym zako艅czeniem nerwowym i jest szczeg贸lnie istotne dla nocycepcji.

Szlaki mechanoreceptor贸w, kt贸re zasilaj膮 OUN to drogi rdzeniowo-wzg贸rzowe i rdzeniowo-m贸偶d偶kowe oraz tylne kolumny. Ten wk艂ad informacji sensorycznej jest przekazywany przez szereg struktur o艣rodkowego uk艂adu nerwowego, w tym m贸偶d偶ek, formacj臋 siatkowat膮 i wzg贸rze.

Nieprawid艂owa kinezjopatologia, zmienia orientacj臋 stawu mi臋dzykr臋gowego i jego torebki oraz mo偶e nara偶a膰 mazi贸wk臋 na napr臋偶enia mechaniczne (Inami i wsp. 2000). Nieprawid艂owe u艂o偶enie twarzy i fizjologiczne podra偶nienie struktur anatomicznych mog膮 skutkowa膰 przeci膮偶eniem sensorycznym om贸wionym w mechanizmie 2.

Mechanizm 4: Nieprawid艂owa aktywno艣膰 wsp贸艂czuj膮ca

G贸rny zwoj szyjny komunikuje si臋 z czterema g贸rnymi nerwami szyjnymi za po艣rednictwem szarego rami communicantes (Snell 1992). Ponadto w艂贸kna wsp贸艂czulne komunikuj膮 si臋 ze splotem nerwu brzusznego, kt贸ry otacza kr臋gos艂up (Groen i wsp. 1990).

Wsp贸艂czulny uk艂ad nerwowy pe艂ni wiele funkcji, ale jedn膮 z nich, kt贸ra ma szczeg贸lne znaczenie dla funkcji o艣rodkowego uk艂adu nerwowego, jest kontrola hemodynamiki m贸zgowej, w tym Kr臋gu Willisa. Kr膮g Willisa zapewnia dop艂yw krwi do kory m贸zgowej.

Nieprawid艂owa aktywno艣膰 wsp贸艂czulna, kt贸ra mo偶e wyst膮pi膰 z powodu nadmiernego podra偶nienia twarzy (Suseki i wsp. 1996) lub w skrajnych przypadkach z powodu d艂ugotrwa艂ego stresu (Kadojic i wsp. 1999) powoduje skurcz naczy艅 i zmian臋 hemodynamiki m贸zgu.

Je艣li tak jest, na ju偶 zakwestionowan膮 kora m贸zgow膮 ponownie wp艂ynie negatywny wp艂yw, przyczyniaj膮c si臋 do niezdolno艣ci do odpowiedniej syntezy informacji aferentnej w celu uzyskania odpowiedniego (motorycznego) wyj艣cia.

Elementy wsp贸lne

Ka偶dy z omawianych mechanizm贸w neurologicznych przyczynia si臋 do neuropatologii podwichni臋cia. Ka偶dy mechanizm skutkuje procesem znanym jako DYSAFFERENTACJA i to w艂a艣nie jest kluczowy dla zrozumienia neurologicznego wp艂ywu kompleksu podwichni臋cia.

Dodatkowo wszystkie 艣cie偶ki sensoryczne ulegaj膮 rozpadowi. Oznacza to, 偶e niekorzystne zdarzenia sensoryczne inicjowane po lewej stronie cia艂a s膮 interpretowane przez praw膮 p贸艂kul臋 i odwrotnie. Wreszcie, wp艂yw na autonomiczny uk艂ad nerwowy jest zauwa偶alny poprzez wzajemne po艂膮czenia formacji siatkowatej i zwoju szyjnego g贸rnego.

Dostosowanie chiropraktyki

Dopasowanie chiropraktyczne to precyzyjne i specyficzne wtargni臋cie do uk艂adu nerwowego. Je艣li chcemy unikn膮膰 niew艂a艣ciwego wej艣cia neurologicznego, nale偶y przez ca艂y czas wytrwale unika膰 wykonywania wszelkich pchni臋膰 regulacyjnych, w szczeg贸lno艣ci powtarzaj膮cych si臋 pchni臋膰 regulacyjnych w skompensowanym obszarze kr臋gos艂upa lub ko艅czyn.

Powtarzane pchni臋cia dostosowuj膮ce narazi膮 pacjenta na ryzyko rozwoju jatrogennego zespo艂u hipermobilno艣ci na tym poziomie (Cox 1997). Chiropraktyka mo偶e by膰 postrzegana jako mechanizm przywracaj膮cy system nerwowy. Zast臋puje mechanizm bramkowania i aktywuje okre艣lone szlaki neurologiczne (Carrick 1997).

Relacja podwichni臋cie-kompensacja

Jedn膮 z najs艂abiej rozumianych zale偶no艣ci klinicznych jest kompensacyjna odpowied藕 na podwichni臋cie. Kompensacja jest aberracj膮 biomechaniczn膮, kt贸ra niezmiennie jest pozbawiona pe艂nego zestawu wynik贸w bada艅 fizykalnych, kt贸re definiowa艂yby j膮 jako podwichni臋cie (Herbst 1968) i b臋dzie objawia膰 si臋 jako przewidywalny wzorzec utraty ruchu, hipermobilno艣ci lub obu (Davies 2000) z niewielk膮 zdolno艣膰 wywo艂ywania neuropatologii (Plaugher 1993).

Kompensacja jest kinezjopatologiczn膮 odpowiedzi膮 na podwichni臋cie i mo偶e obejmowa膰 pojedynczy segment ruchu lub ca艂y obszar kr臋gos艂upa (Gatterman 1995).

Kompensacj臋 cz臋sto mo偶na znale藕膰 tak daleko od podwichni臋cia, jak potylica od ko艣ci krzy偶owej. Kompensacyjn膮 kinezjopatologiczn膮 odpowied藕 na podwichni臋cie mo偶na wykaza膰 w ocenie postawy i badaniu palpacyjnym ruchu, przy czym zmiana konturu pierwotnej krzywizny i kszta艂tu kr膮偶ka najdok艂adniej widoczna jest na zdj臋ciu rentgenowskim.

Kiedy podwichni臋cie jest naprawd臋 podwichni臋ciem?

Istota rozs膮dnego podejmowania decyzji w chiropraktyce jest wynikiem procesu logiki klinicznej i wnioskowania dedukcyjnego, w kt贸rym uwzgl臋dniono wszystkie dost臋pne dowody fizyczne. Wniosek, 偶e chiropraktyka jest odpowiedni膮 interwencj膮 kliniczn膮, powinien by膰 sformu艂owany tylko wtedy, gdy mo偶na wykaza膰 wystarczaj膮ce dowody na wszystkie pi臋膰 podstawowych aspekt贸w podwichni臋cia.

Nielogiczne jest podejmowanie decyzji o 鈥瀌ostosowaniu鈥 danego segmentu ruchu kr臋gos艂upa, gdy mo偶na na przyk艂ad wykaza膰 tylko hipomobilno艣膰. Taka hipomobilno艣膰, istniej膮ca przy braku innych ustale艅, prawie na pewno stanowi rekompensat臋 (Davies 1997).

[ad_2]

Source by Neil Davies